Os anos

Os anos van pasando. E deitan tenrura nas xemas dos dedos, pero tamén deixan o pouso amargo das lembranzas idas. Sen tempo, tantas veces, para refacer as pontes que levou o río, a corrente segue arrastrando follas e polas, as areas do fondo e mesmo os coios. Nos dedos fuxe a auga e fican calafríos pola friaxe deste inverno e pola paixón dos amores idos e dos retornados.

Os anos van dando algo de fondo á ledicia do noso corazón canso. E van afastando o balbordo dos fracasos. Pero non agochan a mágoa do perdido, os camaradas idos e  o líquen nas paredes da alma.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s