Despedidas

Igual que os acenos nas mans ergueitas cara un vello tren, nas fotos sepias dos álbumes das alacenas de noutrora, de cando en vez chega a hora das despedidas. Nin sempre fica a saudade pairando no aire limpo da tarde, logo da choiva. Algunhas veces é só amargor o que sentimos, acaso polo perdido, acaso polo tempo investido en fundar as cidades de Ningures. Por veces, mesmo o que queda é unha alegría serea; pode que polo anceio de perder unha presenza non desexada; pode que polos momentos bos, que son o que queda despois do adeus.

Pero hai despedidas, breves, escuentas, que sorprenden a quen as protagoniza, no andén e no tren que marcha. Como cando non ves pasar ao home da gorra, nin te percatas de que xa subiu o revisor. Despedidas que non deixan verbas sen dicir e atada a gorxa, acaso para sempre.

Logo temos que volver ao andén, pode que unha vez e outra, para rescatar os restos do recordo e os panos que non voaron ao vento.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s