Reinventarse

Non resulta doado. Cómpre arricar as rotinas, que por veces saen con anacos de pel, e sempre doen. Como o cravo fondo dos versos da nosa poeta, deixan un oco que non é doado encher.

Pero logo xorde a novidade. E, acaso o máis importante, recoñecemos esa parte esquecida da nosa adolescencia, acaso da infancia agochada baixo a seriedade ou sepultada polo orgullo. Non porque renunciemos ao que conseguimos con esforzo, senón porque rescatamos os valores básicos que nos levaron a ser o que somos.

O máis complicado é dar o primeiro paso, cortar as primeiras amarras, sentir que nos falta firme baixo os pes. Pero logo sentimos a levedade, a ausencia de gravidade e un xeito novo de sentirnos nun medio novo.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s