A telefonista

Onte enterraron a Hortensia, a telefonista de Mondariz. Eu, que o souben pola noite, sentín tristura. Pero, sobre todo saudade. Tristura porque foi unha boa muller, porque a miña avoa Concha fora amiga súa; tamén a miña tía Chon, case vinte anos máis nova que a miña avoa; e a miña nai… Saudade porque viñeron canda min unha morea de lembranzas. As máis recentes son máis fragmentarias, con luces e sombras, coma todo no mundo dos adultos. Pero as máis antigas son nidias, e estruturan o mundo, danlle sentido.

O día que naceu Pili, o 22 de maio do ano 70, nós vivíamos ainda en Alles, Peñamellera Alta. Viñemos a Mondariz porque ía nacer Pili. E, a seguir, volvía a familia toda para Galicia. A miña nai concursara para Frades, e ao meu pai déranlle en Troncoso por dereitos de consorte… Tempos idos.

Pili naceu, igual ca nós, na Clínica de Pintado, en Vigo. Só Juan nacera en Mondariz e Xosé Carlos, despois, en Mondariz Balneario. Tiñamos que saber dela e máis da miña nai. Lalita, coa que quedamos ese día, levounos do outro lado da rúa, no comezo do xardín de Rodríguez Fornos, fronte á Igrexa, onda a telefonista. Recibiunos facéndonos unha festa, porque viña de nacer a nosa irmaciña. Logo atendeu a alguén que lle pedía unha conferencia. E, a seguir, pediu conferencia coa Clínica de Pintado, para falar coa miña nai.

Mentres agardábamos, porque non había automatismos, nin os teléfonos eran accesibles, explicounos como había que manipular os cabos, segundo os números de teléfono e as localidades, para compor os códigos. Logo, cando cumpría unha espera, debían chamala a ela para que poidesen comunicar as dúas partes interesadas. Se unha das partes non tiña teléfono, como era o noso caso, agardaba no locutorio, para facer a espera.

Seguimos esperando un tempo indefinido, que daquela fóra unha eternidade pero que un reloxio podería traducir nunha espera razonable para as comunicacións daquela. E logo viu a comunicación. Fomos entrando nunha cabina de madeira, a penas illada do resto do locutorio. O teléfono era ben grande e estaba moi alto. Tímidos e temerosos, fomos oído da boca da miña nai, totalmente distorsionada e lonxana, a nova que xa sabiamos: nacera Pili, a nosa irmá pequena.

Hoxe a tecnoloxía é outra cousa. Achegar persoas e acurtar distancias, segue a significar o mesmo que aquela tarde de maio. Morreu Hortensia. Aquel mundo da miña infancia vai sendo enterrado por outro que segue a ter sentido, aínda que a saudade por veces faga un nó na nosa gorxa e dificulte a nosa fala.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s