A praia

Viorica foi ver a praia, porque a levou Belén ao Verbum, para ver a inauguración da exposición “Vigo, cidade Babel”, sobre a pluralidade lingüística na nosa cidade. A nora de Viorica fala Romaní con soltura. E, a pesar de estar convencida da inutilidade desa destreza, a súa sogra, arrastrada polo entusiasmo de Belén, logrou que falase para as cámaras, que inmortalizaron a presenza do romaní entre nós. E hoxe fomos todos alá, cunha pluralidade só comparable á convivencia exemplar.

Pero Viorica, logo de cincuenta e dous anos dando voltas polo mundo, varios deles a pé do mar de Vigo, achegárase a ver a ría, pero nunca estivera na praia. Ficou abraiada de ver que era de balde, que a xente podía ir vestida ou espida á vontade, e que resultaba un lugar agradable no que disfrutar do mundo.

Sentiu a un tempo, a dignidade da súa cultura, dunha lingua que xa non fala de tanto negala, da súa condición de romaní, e o gozo de sentir o mar perto e gozoso, como se se ofrecese para ela por primeira vez no mundo.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s