A dimisión do Papa

Desde os tempos do cisma de Occidente non se vira nada igual. Aínda que, para dicir verdade, só unha vez, con Martín V, pasara algo similar. Certo que, para unificar o catolicismo, deberon renunciar bispos designados para a sede de Roma en arranxos propios da política eclesiástica da Idade Media serodia. Sen embargo, foi o Papa Martín V quen, estarrecido da vida romana, máis propia dun rei que dun servidor de Cristo, voltou á vida monástica tras seis meses de sufrimento espiritual.

E, aínda que non simpaticei no seu día co Papa Bieito XVI, debo simpatizar coa súa derrota. Por unha banda, a Igrexa non está no camiño de gañar terreo nas sociedades occidentais. E, ás perdas fondas e cheas de dor de Europa, agora súmanse os países tradicionalmente católicos de América Latina, cunha pluralidade de confesións e de cultos crecente e cunha secularización que comeza a preocupar en Roma. Pero as auténticas batallas do Papa son aquelas que o diferencian do seu predecesor. E, no ámbito da loita contra a pederastia os avances son exiguos, as victorias pírricas. E na limpeza das contas vaticanas, ninguén dixo aínda a última palabra. Pero existen razóns para pensar que a situación é extremadamente grave e que o Ratzinger, fóra de tentar un último movemento de envergadura, poñendo a un home da súa confianza á fronte da economía da Igrexa Católica, non está con forzas para manter o pulso que cumpriría.

Na cuestión dos abusos a menores, foi unha boa nova que se decidise rachar o silencio e a colaborar coa xustiza civil. Debemos reparar que se trata de dous pasos na dirección correcta: sen recoñecer os delictos, envolvéndoos con silencio cómplice, poden apodrecer, pero nunca se correxirán. Alén diso, a corrección xa non queda nin no foro interno do pecador, nin sequera no marxe societario da propia Igrexa. O delictos considéranse na súa auténtica dimensión, a humanitaria e a civil, permitindo a reparación das víctimas, o castigo dos culpables e a súa rehabilitación por medios extraordinarios, non mediante subterfuxios. Pero a mentalidade xusticieira de Bieito XVI non deu para considerar que a estrutura eclesial e a súa disciplina moral que asocia o celibato co ministerio sacerdotal teñan relación algunha con este grave problema. Tampouco considerou que a educación afectiva dos abusadores o mesmo non era adecuada; porque se fose así, habería que cambiala radicalmente, non abonda con ensañarse con delincuentes que igual son, ao mesmo tempo, víctimas.

Na cuestión das contas, a situación parece ser peor. As prácticas do Vaticano non parecen casar coas recomendacións internacionais sobre blanqueo de capitais. E, en Italia todo o mundo sabe o que significa contemporizar cos capitais opacos. A situación chegou a ser tan grave que parece crible a versión do mordomo do Papa cando dixo que publicara documentos segredos co fin de protexelo. Se fose certo, Bieito XVI pretendeu ser un gobernante honesto á fronte dunha institución exemplar. O primeiro entrou en colisión co segundo e o Papa acabou sen forzas para seguir coas súas reformas. En parte, porque os mesmos que aplaudían cando era o azoute das correntes progresistas, negáronse calada e eficazmente a apoialo nos elementos máis característicos do seu pontificado.

Vaise convidándonos a procurar un Pastor que continúe o seu camiño, pero con forzas anovadas. Pero cando outra persoa tome o Caxato de Pedro, o bispo emérito Ratzinger xa non terá unha palabra que dicir en cuestións de goberno. Ficará só o silencio…

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s