Contigo sempre, Neira Vilas

Memorias dun neno labrego
O exemplar das Memorias dun Neon Labrego que foi da miña sogra Ana, da miña muller Belén e da miña filla María.

Hoxe morreu Neira Vilas, bo e xeneroso. A morte non sempre non enche de tristura. Cando botamos a vista atrás e vemos unha vida plena de amor pola xente e pola terra: pola terra que o deu á luz e pola que o fecundou, pola matria nación e polos países nos que foi sementando futuro, non hai lugar para tristura.

Porque volveu a nós, coma o Ulises de Kavafis, cheo de aventuras e de sabiduría. Por iso hai que erguer a vista e proclamar: “Eu son… Balbino. Un rapaz de aldeia. E ademáis, probe”.

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s