Un homicidio en Marín con implicados do Vao

A morte do propietario dun Cíber en Marín, provocada polos golpes propinado por tres individuos do Vao, dous maiores de idade e un menor, debe ser unha chamada de atención para evitar que estes feitos se reproduzan, con resultado de morte, e tamén que a marxinalidade reproduza formas de exclusión social que leven a comportamentos desviados.

A pesar do que contara a prensa no seu día, afortunadamente moderada no tratamento da noticia, os sucesos non foron fortuítos. Os tres implicados non só acudiran ao local co obxecto de gravar un CD, ao que se negou o propietario, por consideralo unha actividade ilegal. Non podemos descartar que no rexeitamento houbese algún matiz de discriminación. Pero tamén debemos consignar que os implicados acudían cun puño americano, arma branca considerada perigosa e que non se utiliza fóra de contextos de violencia urbana, nas súas diversas formas.

Quero chamar a atención sobre a ausencia de itinerarios de socialización que afectan especialmente á mocidade máis excluída, e que leva a considerar a violencia como unha forma de estar no mundo e de relacionarse con outras persoas que, en ningún caso, serán consideradas como iguais. Falamos dunha ausencia absoluta de empatía respecto do outro, que é considerado como un agresor, pero non como un igual, en calquera caso como un inimigo susceptible de ser eliminado. O feito que describimos só pode ser analizado en toda a súa gravidade social se consideramos esta ausencia de horizontes positivos e esta ausencia total dunha ética relativa ao respecto á integridade das persoas e, en último termo, á vida humana como tal. Trátase dunha agresión na que os agresores son máis (tres contra un), son máis fortes e son moito máis novos (o agredido tiña 61 anos). O resultado de morte non é buscado directamente pola agresión, pero é unha consecuencia coherente coa natureza da mesma.

Agora a xustiza debe seguir o seu curso e, na medida do posible, evitar que se repitan sucesos como estes. Pero as posibles penas de prisión non son suficientes para establecer as bases dunha convivencia pacífica en casos como estes. Resulta urxente a desaparición física do asentamento do Vao, que a presión veciñal e a falta de valentía das administracións públicas fixo imposible hai agora unha década, cando houbo oportunidade de abordala.

E resulta necesario ofrecer alternativas de socialización positiva a toda unha xeración de xente nova abocada ao desemprego e a formas de ocio que non sempre rematan nunha simple diversión.

Non só por esta xente, que realmente precisa dunha oportunidade. Tamén pola memoria das vítimas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s