Cincuenta

Éncheme o peito unha mestura de agradecemento, saudade e gozo: Van alá cincuenta, outros tantos xa non virán! Nin falta que fan! Nesta Terra do Solpor en que camiño, a tarde comezou a alongar as nosas sombras. Por ela agrada o mar, por min a terra. Cómpre ánimo renovado, a ilusión do día primeiro, gozar da simplicidade da vida e da súa ledicia!

E, para renovar o ánimo, nada mellor que volver a vista atrás, deixando que o pouso acedo da saudade deite o seu agraz na gorxa, para completar o sabor intenso dunha xornada longa. Pero non permitir que o padal fique nesa sensación necesaria e pracenteira. Hai que revivir aquel recendo forte dos días de camaradería, de soños e de conquistas, dos días do amor e da paixón, dos días en que os pasos do camiño andaban no rumbo certo.

E logo, estender o dedos para tocar por vez primeira o mundo. Usar as palabras para crear con elas un lugar habitable baixo o ceo. Saber mirarte, sabendo que estiveches sempre aí, coa certeza de non acabar aínda de descubrirte, de comezar a gozar contigo a vida…

Advertisements

One thought on “Cincuenta

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s