Deporte e política

A protesta de Feyisa Lilesa, o etíope que foi segundo no maratón de Río, cruzando a meta cos brazos ergueitos en aspa, deu voz ao conflito político que se vive no seu país, Etiopía, entre o goberno da minoría tigrés e as maiorías oromo e amhara. Feyisa é oromo, e as protestas comezaron entre a súa xente. Trataban de impedir a expropiación das súas terras para a expansión da cidade de Adis Abeba. Os intensos procesos de éxodo urbano que se viven en África teñen estas consecuencias. Os amhara, a outra tribo que xunto aos oromo constitúe a base da poboación do país, tamén se sumaron ás protestas a pesar da rivalidade secular entre ambas tribos. Entre ambas tribos supoñen sobre o 60% da poboación de Etiopía. O goberno etíope respondeu ás protestas aplicando a lexislación antiterrorista, disparando contra os manifestantes e encarcerando á oposición procedente destas etnias. A situación é incómoda para os Estados Unidos e os países occidentais en xeral, porque o goberno etíope é o seu mellor aliado na rexión, e o muro de protección contra a expansión de Al – Shabbab, coa súa capacidade militar e terrorista tanto en Somalia como en Quenia.

Non é a primeira vez, nin será a última, en que a política irrompe no plano simbólico do deporte. Durante estes últimos días moitas foran as persoas que lembraran a Peter Norman, un branco que se solidarizou coas protestas dos medallistas negros Tommie Smith e John Carlos, nos 200m da olimpíada de México. Pero non debemos esquecer, por molesto que sexa para a maioría, a Masacre de Múnic, durante a olimpíada da cidade bábara, en outono de 1972.

Os xogos olímpicos non son só un escaparate pola presenza da prensa da maioría dos países do mundo e das máis poderosas axencias de noticias. Tamén son unha caixa de resonancia polas connotacións relixiosas e políticas que ten o deporte na actualidade. De feito, non son nada desprezables as análises que propoñen reflexionar sobre o deporte como forma de relixión civil.

A irrupción dunha protesta durante a celebración dos Xogos é vivida polo país das persoas que protestan como unha profanación. Iso é o trazo común entre o xesto de Norma e o de Lilesa. E o que os distancia de actos como o promovido por Setembro Negro en Múnic. Porque non se trata de facer dano ás persoas, senón de criticar ás institucións de forma pública e simbólica. Estes xestos desenmascaran a sacralidade dos países e poñen no centro a sacralidade da dignidade humana.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s