A sapeira

O pase de diapositivas require JavaScript.

Daquela a viña ocupaba o espazo que vai do monte do Castro ao río Arnoia. Os socalcos gapearan pola ladeira coas unllas dos homes cavadas entre a pedra e a terra para gañar uns metros de fertilidade sobre as costas cansas do Val de San Vicente. O suor regou o bacelo ata sangrar un viño novo que dese vida ao noso sangue.

Os antergos fixeran un curral. Por quendas levabamos o gando para pasar alí un mes. Servía para facer esterco ao lado da viña e non ter que subilo por unha costeira na que o carro no subía.

Agora fican as paredes núas nunha curva da estrada. Un enorme carballo asombra a Sapeira de arriba. Uns castiñeiros tímidos non se atreven a formar un souto… Pero os loureiros corren lixeiros polas penas arriba desde o fondal do val, procurando no curuto a luz que o vento norte lles nega.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: