Un paseo nas ribeiras do Tea

O outono veu duro. Durante semanas só coñecemos unha choiva interminable, o ceo gris, as nubes que pasan rápido para deixar paso a nubes máis negras, a horizontes máis pechados…

Hai poucos días que cesou a choiva. As noites son máis frías e a néboa agroma do fondal dos vales, pero tamén por entre os outeiros e mesmo no alto dos montes. E a luz da mañá non adoita a poder ben con ela.

Por iso foi sorte poder pasear onte as ribeiras dos ríos Xabriña e Tea cunha luz incerta de mediodía que premitiu o sol alumuniñar os nosos ollos….

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: