A luz de inverno en Venezia

Continua a ser a cidade que me fascinou desde o primeiro momento: un testemuño dun pasado de inquezanza e curiosidade, de liberdade e de emprendemento. Tamén unha proba de que Europa se afunde lentamente, aferrada ao seu pasado, ao mesmo ritmo que o cambio climático que provocamos vai enchendo de augas de diversa procedencia a lagoa do Véneto.

Campo Lameiro

Nun país que non anda sobrado de símbolos culturais que dignifiquen o noso pasado e que permitan proxectar o futuro, resulta reconfortante atopar unha instalación cultural ben planificada e xestionada. Nun país que oscila entre a grandilocuencia e o desprezo do propio, agradécese que a ciencia poida guiar os nosos pasos sobre os dos nosos antergos.

Amola á sociedade

No muro da Estación de Urzaiz en Vigo hai unha pintada que trata de expresar a frustración coas condicións en que vive a xente, especialmente a mocidade, na nosa sociedade. Pero, en vez de tratar de identificar aqueles factores que conducen a esa frustración, o berro da parede arremete contra a sociedade no seu conxunto,Seguir lendo “Amola á sociedade”

Unha pintada a prol de Tabarnia en Teis

  Alguén pintou na parede a cantidade de falantes que perde a lingua galega anualmente. Non simpatizo especialmente con esta forma de concienciar á xente, pensada só para xentes iniciadas, que coñecen as cifras e as causas. Tampouco é doado concordar co algoritmo do cálculo, pensado desde a óptica de que os máis dos mortosSeguir lendo “Unha pintada a prol de Tabarnia en Teis”

En galego agora e sempre

Asistín na noitiña do venres, 27 de outubro de 2017, á presentación da publicación “En galego agora e sempre: Mandas testamentarias” no Museo Manuel Torres de Marín. O acto serviu como homenaxe ao notario Victorino Gutiérrez Aller (Lalín, 1937), experto en Dereito Civil galego, pioneiro na redacción de testamentos na nosa lingua e impulsor daSeguir lendo “En galego agora e sempre”

Zulueta

Sen dúbida, Alfonso Zulueta  de Haz foi un dos bos e xenerosos. Unha estirpe de persoas das que ningunha sobra. Na miña necrolóxica só dúas notas: ademais da súa coñecidísima faceta de impulsor de iniciativas culturais, foi un alicerce das entidades sociais de Galicia. Impulsor dunha das máis antigas asociacións de persoas con discapacidade intelectualSeguir lendo “Zulueta”