Unha solución para Libia

Precisamente nese contexto é onde hai que reclamar unha solución (autóctona, democrática, laica e pluralista) para Libia. Esa solución, que hoxe semella imposible, non será posible mentres prefiramos o petróleo barato e o imperio das mafias e das faccións armadas antes que artellar novos camiños para a xestión libre e soberana dos propios recursos e do propio territorio.

Galicia, un pobo con futuro?

O noso devalo demográfico
Hoxe veu á luz esta obra colectiva, redactada baixo a batuta de Manuel Blanco Desar quen, ademais de realizar unha valiosa achega, chamou por xentes do máis dispar para poñernos a pensar colectivamente no que acaso é o máis grave problema do noso ser colectivo como pobo para hoxe e para o futuro que albiscamos.

Derradeira Chamada – O Manifesto (galego)

O Manifesto (galego). Atención: a xanela de oportunidade está a pecharse. É certo que hai moitos movementos de resistencia ao redor do mundo en prol da xustiza ambiental (a organización Global Witness rexistrou case mil ambientalistas mortos só no últimos dez anos, nas súas loitas contra proxectos mineiros ou petroleiros, defendendo as súas terras eSeguir lendo “Derradeira Chamada – O Manifesto (galego)”

Baten nos vellos!

A presenza dos romaneses entre nós saiu por casualidade na conversa. Eu, coma sempre, estaba no lado positivo, no da convivencia, o pluralismo e as posibilidades que se abren para unha renovación, tamén demográfica. Ela baixou a vista, triste. Non quería parecer xenófoba. Pero tiña algo que dicir. E sabía que non me había gustar.Seguir lendo “Baten nos vellos!”

Inmigración Europea en Galicia (1)

Todos sabemos xa que o SI de Suíza ao control da inmigración trata de controlar os fluxos de persoas nun mundo globalizado, onde os capitais, as mercadorías e mesmo os estilos de vida e as tendencias culturais flúen cada vez con menos fronteiras. Si, tamén as tendencias culturais, porque a homoxeneidade progresiva nas diferentes tecnoloxíasSeguir lendo “Inmigración Europea en Galicia (1)”

Gándara (2)

Veño da misa do pasamento de Gándara, celebrada na parroquia do Sagrado Corazón de Vigo, que tantos anos dinamizou. Lonxe de ser un funeral dos que tiran fora toda esperanza, e só serven para fomentar as relacións sociais entre os sobreviventes, a celebración foino do cerne da súa vida: Un galeguismo público, explícito, militante, queSeguir lendo “Gándara (2)”