A vida que retorna

Ogano torna a enerxía de noutrora. É un retorno á vida activa, ao equilibrio entre o corpo e a mente, unha volta á alegría sana e espontánea que nace da fondo da alma e tamén do corpo. É unha sensación de que non todo está vivido, de que non todo está perdido.
É como comezar unha terceira vida. E, con todo, fican algunhas cousas do mellor que tivo esta segunda vida, acaso xa andada, acaso xa consumida. Non se pode recomezar desterrando absolutamente todo o que temos gañado. Non se pode desandar totalmente o camiño andado. E menos cando tratamos de recuperar a enerxía que nos deu a nosa primeira vida e que logo fomos perdendo.
Acaso non dure nada do que hoxe estou gozando. E volvan días de pranto, de berros e de sombras. Mais hoxe brua fóra o temporal, e seguen a correr as galernas do inverno, mentres no noso corazón hai calma de novo.

Reinventarse

Non resulta doado. Cómpre arricar as rotinas, que por veces saen con anacos de pel, e sempre doen. Como o cravo fondo dos versos da nosa poeta, deixan un oco que non é doado encher.

Pero logo xorde a novidade. E, acaso o máis importante, recoñecemos esa parte esquecida da nosa adolescencia, acaso da infancia agochada baixo a seriedade ou sepultada polo orgullo. Non porque renunciemos ao que conseguimos con esforzo, senón porque rescatamos os valores básicos que nos levaron a ser o que somos.

O máis complicado é dar o primeiro paso, cortar as primeiras amarras, sentir que nos falta firme baixo os pes. Pero logo sentimos a levedade, a ausencia de gravidade e un xeito novo de sentirnos nun medio novo.

Reflexión

Xuntámonos para reflexionar. Non como habitualmente, cando nos piden contas do que facemos ou pedimos contas do que fan outras persoas. Tamén esa é unha forma de reflexionar; a máis frecuente. Pero nesta ocasión, foi diferente. Cada persoa falaba desde o corazón, desde a paixón. Pero tamén desde a práctica profesional, procurando unha razón, un horizonte, un futuro.

Acontece a verdade cando fala o corazón e a razón escoita e axuda. Cando o primeiro son as persoas, as esperanzas, o seu futuro. E logo a procura dun camiño.

Revolucións

As de agora, comezaron en Túnez (a Patria de Aníbal Barca e Santo Agostiño). Convén non esquecer que o nome ven das voltas que daban os corpos celestes arredor da terra… E que agora somos nós os que rolamos arredor do sol incesantemente; e este, sobre o núcleo da Galaxia… Moito cambiou o mundo. A comezar pola nosa imaxe del. E moito ten aínda para cambiar. E non necesariamente na dirección que queremos; pero tampoco á forza na dirección que tememos. Por veces (hoxe é unha delas) para tornarnos máis insignificantes, ao tempo que continuamos nas nosas rotinas. O mesmo que acontecera con Copérnico e a súa, sobre o orde do ceo.

Pero eu teño para min que estamos a vivir días que han cambiar os nosos mapas mentais, e mesmo as rotas da nosa imaxinación, derrubando algúns muros mentais, acaso abrindo outros non menos difíciles de sobradar. E non porque vaia virar a Historia. Pode que sí , pero non teño ningunha indicación clara ao respecto. Desde logo, está virando a forma de construír a democracia nos países árabes. E, se a nosa complicidade non esmaga este soño, acaso teñamos novos aliados para a liberdade e novos competidores para o benestar do noso primeiro mundo, as portas dos nosos mares e dos nosos soños.

Pode que toque agora cambiar os soños, porque mundando o ceo que nos acobilla, podemos cambiar a orientación da nosa casa e do noso mundo. Do contrario, seguiremos adurmiñados baixo un ceo plano, alumeados a penas por un sol que morre cada noite por moito que cada mañá resucite.

Despedidas

Igual que os acenos nas mans ergueitas cara un vello tren, nas fotos sepias dos álbumes das alacenas de noutrora, de cando en vez chega a hora das despedidas. Nin sempre fica a saudade pairando no aire limpo da tarde, logo da choiva. Algunhas veces é só amargor o que sentimos, acaso polo perdido, acaso polo tempo investido en fundar as cidades de Ningures. Por veces, mesmo o que queda é unha alegría serea; pode que polo anceio de perder unha presenza non desexada; pode que polos momentos bos, que son o que queda despois do adeus.

Pero hai despedidas, breves, escuentas, que sorprenden a quen as protagoniza, no andén e no tren que marcha. Como cando non ves pasar ao home da gorra, nin te percatas de que xa subiu o revisor. Despedidas que non deixan verbas sen dicir e atada a gorxa, acaso para sempre.

Logo temos que volver ao andén, pode que unha vez e outra, para rescatar os restos do recordo e os panos que non voaron ao vento.

Os anos

Os anos van pasando. E deitan tenrura nas xemas dos dedos, pero tamén deixan o pouso amargo das lembranzas idas. Sen tempo, tantas veces, para refacer as pontes que levou o río, a corrente segue arrastrando follas e polas, as areas do fondo e mesmo os coios. Nos dedos fuxe a auga e fican calafríos pola friaxe deste inverno e pola paixón dos amores idos e dos retornados.

Os anos van dando algo de fondo á ledicia do noso corazón canso. E van afastando o balbordo dos fracasos. Pero non agochan a mágoa do perdido, os camaradas idos e  o líquen nas paredes da alma.

Victoria

As veces gañamos. Como os rapaces esta mañá. (É curioso: nunca gostei do fútbol. Nin para xogalo nin para velo. E agora ando a percorrer a contorna de Vigo cada sábado atrás dos partidos de Mateo).

A victoria é fermosa cando é froito do traballo e da colaboración de moita xente. Cando hai ledicia polo triunfo e respecto por quen perde. E máis, como é o caso, cando chega logo dun inverno longo, de andar de derrota en derrota sen perder a esperanza, camiñando sempre cara á luz.

Perdón

O perdón é moito máis importante en días coma hoxe, en que a carraxe é a primeira reacción, para deixar paso despois á vinganza. Cómpre desarmar antes que nada o pensamento e logo os sentimentos. Porque non é posible enfriar os sentimentos sen ter a cabeza fría. Pero, antes que todo, está o corazón, que debe latexar con nobreza e con paixón.

Cando tratamos de facer as cousas ben, e recibimos en troques os golpes da vida, resulta difícil falar de perdón. Pero a nosa única victoria é saber perdoar. Ainda que doa. Para recuperar a alegría.

Saber rematar

“É máis difícil rematar, que escribir un novo verso” F. Nietsche Also sprach Zarathustra

Non é doado. Porque unha vez que estamos, xa non queremos parar. Fixémolo ben un tempo. Foi ben ao principio… E logo, as cousas fóronse deteriorando: un día non saíron, outro estragáronse cando xa estaba case terminado. Comezou a faltar a alegría, roubárannos o entusiasmo. Como quen estraga un amor maduro entre a rotina e o desalento. Así tamén nas relacións profesionais, tamén cando estamos coa xente, temos que dar o mellor de nós e xa non estamos para iso.

Pero cómpre estar atentos a ese deterioro insidioso que asexa nos recantos das cousas e no devalar das horas. Convén estar alerta cando falla o pulso e os compromisos fondos, cando xa só parece ficar a lembranza do que fomos e as letras a fin de mes.

Acaso sexa mellor acabar de vez e comezar de novo que continuar cunha angueira que xa non é a nosa. Porque queda aínda luz de abrente para quen a queira ver. Pero moita noite para quen prefire a tebra.

Erros

Cometemos erros. Algúns son simples equivocacións, problemas coas palabras ou cos conceptos que designan, interpretacións incorrectas ou discordantes. Neses casos, a pouco que falemos entre nós, con algo de humildade e con ganas de arranxalo, a auga volve ao rego e podemos continuar o camiño sen graves perdas.

Outros erros lévannos fóra de todo da rota que tiñamos marcada, deixa o camiño sen compaña, o rumbo sen búxola, e o terreo sen mapa. Poden ser as nubes do horizonte ou as tebras da noite. As máis das veces son erros propios e alleos, en que as distancias, ao principio imperceptibles, vanse agrandando co paso do tempo. Comezan nun desvío pequeno que logo se converte dun abismo fondo. Nestes erros non paga a pena contar o tempo que tardemos en volver ao rego. Conta, nada máis, a capacidade de volver a ter xente coa que estar e un camiño que andar.

Pero hai outros erros máis complexos. Son aqueles que nos afastan do camiño sen facer que o perdamos. Os que nos fan perder unha parte das lealtades e dos rostros que estaban canda nós, ficando a outra parte. Nunca saberemos de todo quen tivo máis culpa (se de culpa se trata); e cada quen terá que avaliar con coidado a responsabilidade que lle corresponde ao fin da xornada. Non é posible soñar cun camiño completamente novo; pero tampouco podemos continuar, sen máis, por onde andabamos.

A %d blogueros les gusta esto: