Vivir

Cando a vida te vai afacendo a ver a miseria de perto, e a ila transformando en dignidade e en xustiza, cando a vida che concede a graza de poder contribuír a resolver problemas, por veces chegas a pensar que xa non hai nada capaz de sorprenderte.

Pero a vida non deixa nunca de sorprendernos. E, lonxe de permitirnos dicir que sabemos resolver problemas sociais, a penas nos deixa considerar que estamos acompañando ás persoas que os sofren. Por veces, toman decisións acertadas, conseguen recursos, contan co noso apoio, con esa fe inquebrantable nas capacidades da xente, e con redes de apoio no seu contorno… e teñen algún éxito na vida. Son cousas pequenas, que poden parecer insignificantes, pero que apuntan na dirección da transformación persoal, do equilibrio social e de algo que semella felicidade. Pero outras veces, seica  non existen fíos dos que tirar, o chan falla baixo os nosos pés e tamén debaixo dos seus, as persoas carecen de confianza nas súas posibilidades e fan que tamén nós comecemos a desconfiar.

Daquela, aparecen pequenas raiolas que fan albiscar a esperanza. Non solucionan nada, pero permiten con poidamos continuar ese camiño compartido.

Vivir.

Á procura da bitácora

O que sexa unha bitácora é cousa que non podo contar aínda, eu que non fun mariñeiro e que estou a piques de naufragar no intento de adentrarme no mar.
Pero sei que na escrita quedan rumbos e tentativas que apuntan xornadas e horizontes, rumbos e derrotas.
Fun demasiado lonxe, acaso, á procura da palabra perfecta. E o vento aloumiña o lombo do mar sen facer xamais dúas ondas iguais… Cal será a perfecta? As miúdas da brisa da tarde ou as da furia do trebón?
Chega a hora de ir contando o que acontece ao ritmo do debalo da marea e dos chirlos das gaivotas.

O sector de acción social

En Galicia, logo de anos atascados sen unha mala rede que nos representase como sector de acción social, de súpeto decatámonos de que debíamos estar xuntos, actuar xuntos, e presentarnos xuntos diante da sociedade e das Administracións Públicas. Non foi un camiño doado. E, acaso, tivo moito que ver darnos de fociños contra a crise.

Pero agora vivimos unha lúa de mel entre organizacións diversas, pola súa configuración, pola súa traxectoria, polos seus obxectivos, polos seus credos e valores. Imos da man no que debemos. Sabemos competir polos recursos sen crebar a solidariedade.

Incluso máis. Fomos convocados a unha reflexión conxunta sobre o Terceiro Sector de Acción Social en España… e vemos que algo estamos a facer ben, que parte do camiño xa estaba andado. Son froitos temperáns dun esforzo serodio. Cómpre camiñar con humildade, para sermos quen de avanzar un novo treito. Está nas nosas mans!

A expulsión

A expulsión dos romaníes búlgaros e rumanos por parte das autoridades francesas, que ten comezado xa, é unha das novas máis preocupantes desta década desde o punto de vista da convivencia intercultural.
Cando foi a Italia de Berlusconi, país cun claro déficit democrático, gobernado por forzas da extrema dereita máis ou menos recovertidas á democracia liberal, parecía un problema moi localizado no espazo.
Logo viñeron os tempos das persecucións da poboación romaní en Centroeuropa (Hugría, Chequia, Eslovaquia…). E parecía que a falta de traxectoria democrática deses países podía explicar o que estaba pasando.
Pero agora é Franza, o país da Liberdade, da Igualdade e da Fraternidade, quen emprende un proxecto de limpeza étnica máis propia da República de Vichy que do espírito do xeneral De Gaulle.
¿Que ven a seguir?

Limiar

Cando comecei, todo parecía florecer. Sen embargo, había sinais de inverno. Non era claro se avanzaba o día ou se viña a noite. Mellor, era a alborada dun día novo; pero ninguén sabía o que había de traer. Pode que paz, solidariedade e desenvolvemento para os pobos da terra. Pero tamén pode que guerra, miseria e sufrimentos.
Importaba aclarar onde andaba cada quen. Sobre todo, para camiñar xuntos os construtores da paz.
Entendo que aqueles anos de crecemento económico leváronnos a pensar que as cousas andaban soas. E non foi así.
Agora que a corga dos tempos trae a auga a este rego de crise e de incerteza, convén recuperar os ollos do abrente, albiscar os sinais e arriscarse a errar, todo con tal de erguer unha humanidade nova.

A %d blogueros les gusta esto: