Novas achegas para comprender a exclusión na nosa contorna

Como estaba previsto, este fin de outubro trae unha manchea de novas importantes arredor da pobreza e a exclusión social na nosa contorna.

Os menores e a recesiónHai dous días chegaba o informe de UNICEF, titulado Os nenos e a recesión: como afecta a crise aos nenos nos países ricos. Lonxe do rol asinado tradicionalmente a este tipo de organismos de carácter internacional, o informe non fuxe de aspectos que os gobernos consideran polémicos. O máis importante deles é que os recortes nos orzamentos teñen un impacto negativo nas nenas e nenos, especialmente nos países mediterráneos. No caso de España, estamos a falar dunha década enteira perdida. Entre nós, AGAMME faise eco da nova e resume algúns dos seus datos máis salientables.

A continuación sen tempo de analizar a fondo a información fornecida por UNICEF, Intermón – Oxfam afirma hoxe que “o número de milmillonarios se duplica durante a crise mentres a desigualdade alcanza niveles extremos”. E propón que reaccionemos como sociedade, tanto a nivel local como global, cun informe cuxo título convida ao inconformismo e á acción: “Iguais. Acabemos coa desigualdade extrema. É hora de cambiar as regras”.

E mañá remata en Madrid o Congreso da Fundación FOESSA sobre Exclusión e Desenvolvemento Social en España, onde se están a analizar os datos do último informe FOESSA, que describe unha sociedade esgazada. Á espera de ir debullando algúns dos seus contidos, paga a pena visitar o seu resume en dez gráficas, das que destaco a involución dos niveis de integración social: ese retroceso desde o 50% ao 34,1% (da metade a un terzo) da poboación plenamente integrada, e o avance desde o 16,3% ao 25,1% da zona de exclusión, cunha crecente integración precaria.

Advertisements

18000 fogares con nenas ou nenos en pobreza severa

Pobreza CeroHoubo un tempo en que a pobreza e a precariedade social existían, pero estaban agochadas para a opinión pública. Parecía prevalecer a opinión de que “aquí non se fai rico quen non quere”. Eran os tempos dun crecemento económico que prometía abundancia universal. Agora aparece á vista de todo o mundo o emperador espido. Non hai posibilidades de que o crecemento económico xere recursos ilimitados e un reparto equitativo. Os recursos sempre serán limitados e os repartos desiguais. Para un reparto máis igualitario, para que uns gañen, outros teñen que perder; hai que ser consciente de a igualdade ten un prezo. Agora, afortunadamente, existe a conciencia de que a situación debe mellorar, que debemos poñer aos máis débiles no centro do debate, e que a cohesión social é imprescindible para unha sociedade que queira vivir en paz.

http://praza.com/movementos-sociais/7592/a-xunta-reconece-que-18000-fogares-con-nenos-sofren-pobreza-severa-en-galicia/

Comedores e pobreza infantil

Agora que hai acordo parlamentario para abrir os comedores escolares durante o verán, e que o goberno galego fará o posible para atender esa petición tan razoable, convén reflexionar xa sobre o que ven pasando desde o pasado setembro e volverá a pasar o próximo setembro… Se o decreto de comedores das ANPAS non obriga a pechar boa parte dos seus servizos e a encarecer outros.

Hai medidas que son doadas e que non teñen custes adicionais para o erario público; pero crean cohesión social. A cesión de espazos nos Centros Educativos para que as ANPAS presten servizos de comedor escolar (para os seus asociados e para quen non o son) é unha medida económica, socialmente xusta e que crea solidariedade e accesibilidade dos servizos a baixo custe. Pechalos ou gravalos porque empregan un espazo público para un uso privado, afonda na desigualdade e non vai crear máis riqueza nin emprendemento.

Para evitar o derrube demográfico e para loitar contra a pobreza infantil, cómpre antes que nada sensibilidade e sentido común, non só sentido da responsabilidade co diñeiro público ou respecto á liberdade de empresa (que seguro que tamén fan falta), pero no segundo prato, por favor!

Pobreza infantil e transmisión da pobreza

Transmítese a pobreza: si. E mesmo se incrementa de nais a fillas, de pais a fillos. Nin sequera a educación está a ser quen de crear mobilidade social.

Temos a xeración de menores de idade proporcionalmente máis pobre desde que chegou a nós a revolución industrial. E non hai políticas nin conciencia suficiente para poder cambiar a situación.

Imaxe

Crea un sitio web ou un blogue de balde en WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: